MICHAŁ ADAMCZYK MIKOŁAJ KWIECIŃSKI PIOTR MUSIAŁOWSKI
2012

IDEA PROJEKTU
##Park Naukowo-Technologiczny jest miejscem skupiającym zespoły, które cechuje kreatywny, czasem eksperymentalny – na różnych płaszczyznach; od tematu badań poprzez sposób pracy, ramy czasowe czy skład personalny – charakter. Odniesieniem do niego – jest w pracy konkursowej – nacisk jaki został położony na zaznaczenie indywidualności – zbudowanie oprawy podkreślającej szczególność unikalność zespołów współtworzących Park.
##Moduły biurowo – laboratoryjne będące geometrycznymi prostopadłościanami, rygorystycznie wyznaczające granice wnętrze-zewnętrze, tworzą szczególne opakowanie zawartości, którą stanowią zespoły użytkowników Parku Naukowo – Technologicznego i ich praca.
##Integracja. Idea projektowanego Parku Naukowo – Technologicznego jest rozpięta pomiędzy akcentowaniem wyseparowanej komórki jako samodzielnej jednostki badawczej, a koncepcją transferu informacji czyli integracji modułów w jeden sprawnie działający mechanizm. W przedstawionej interpretacji nie ma jednego środka ciężkości. Ważne według autorów jest czytelne określenie koncepcji komórki, zarówno jako pojedynczego, odrębnego elementu, jak i podzespołu większego, synergicznie współpracującego organizmu.
##Odniesienia do modułowości jako logiki powtórzeń, powstają więc na wielu płaszczyznach, od budowy wnętrza, poprzez akcentowanie roli pojedynczej komórki w obrazie obiektu i całości zespołu, do powiązań łączących elementy “pudełkowej” struktury z “zielonymi” dziedzińcami. Kontynuacją tej zasady jest widokowe powiązanie modułów z drzewami, z których każde pozostaje w relacji do przestrzeni dedykowanych wypoczynkowi.
##Przestrzenie pauzy. Oddzielnym tematem stają się przestrzenie dedykowane przerwom w pracy. Autorzy zakładają stworzenie miejsc sprzyjających “pielęgnowaniu kreatywności”, czyli miejsc z pogranicza pracy i pauzy/relaksu. Są to otwarte, wyróżnione materiałem elementy modułów, które znajdują się na szczytach elementów biurowo – laboratoryjnych, na styku z “zielonymi”, zadrzewionymi przestrzeniami pomiędzy budynkami Parku. W zależności od pory roku czy też warunków pogodowych można z nich korzystać jako fizycznie otwartych jak i zamkniętych – przeszklonych. Miejsca te stanowią zbiór wspólny między powierzchniami pracy a dziedzińcami, które oddzielają poszczególne domy zespołu. Istotnym założeniem tych przestrzeni jest ich relacja z przyporządkowanymi im strefami pracy. Zespół autorski proponuje rozwiązanie tych elementów jako pozostających bez kontaktu wizualnego z przestrzeniami pracy. Wchodząc do nich, w sposób zamierzony odcinamy się od atmosfery biura – laboratorium i patrząc na otwarte strefy wspólne budujemy nastrój wspierający proces integracji w ramach jednego zespołu oraz na poziomie wszystkich użytkowników Parku Naukowo – Technologicznego.