Michał Adamczyk Mikołaj Kwieciński Piotr Musiałowski
2010

IDEA PROJEKTU
##Głównym założeniem koncepcji rozbudowy i przebudowy Galerii Sztuki Współczesnej w Opolu jest stworzenie miejsca, które mogłoby stać się pretekstem – impulsem sprawczym – do pewnego rodzaju spotkania.  Spotkanie to – rozumiane przez autorów jako zbiór wspólny oddziaływań –  sztuki współczesnej i miasta, stało się myślą przewodnią projektu.
##Obserwując funkcjonowanie przestrzeni wyznaczonej na lokalizację, zespół autorski zauważył potencjał styku ciągu pieszego prowadzącego przez istniejący budynek Galerii Sztuki  Współczesnej  – wzdłuż zachodniej ściany Teatru – z przestrzeniami dedykowanymi pod funkcje wystawiennicze. Wynikiem tej obserwacji stał się w pierwszej kolejności przestrzenny diagram opisujący relacje pomiędzy funkcjami publicznymi projektowanego Placu a wpływem funkcji kulturotwórczych, których niejako emiterem  będzie w przyszłości  rozbudowany obiekt Galerii.
##Kolejnym etapem prac projektowych było sprecyzowanie charakteru przedstawionej powyżej relacji.  Wyznaczenie ram i napisanie jej scenariusza. Rzutowanie obrysu projektowanej rozbudowy na płaszczyznę Placu pozwoliło wyznaczyć fizyczną granicę interakcji, a styk istniejącego z planowanym budynkiem GSW   – określił miejsce o największych możliwościach tworzenia napięcia – intrygowania i przyciągania. Powstał zatem aneks Placu symbolicznie stanowiący zarówno wyjście sztuki do przestrzeni miasta, jak wejście miasta do strefy sztuki. Aneks placu – nisza jako stopień pośredni i zapowiedź programu galerii, główny atraktor „zasysający” ludzi do wnętrza.  Aneks jako okno swoistego transferu sztuki do środowiska miasta. Jest to miejsce przeznaczone na czasowe ekspozycje zewnętrzne będące wizytówką programu Galerii.
##Kolejnym przybliżeniem projektowym było określenie oczekiwań jakie miałaby spełniać oprawa aneksu-okna, stanowiąca o jego podmiotowości w badanej przestrzeni. Za jej wyróżniający – nadrzędny charakter odpowiadałaby według autorów abstrakcyjna, gładka, świetlista, pełna refleksów biel, kontrastująca z surową, grafitowo – szarą, monolityczną materią budującą pozostałe płaszczyzny; ściany i posadzkę Placu. Te założenia stanowiły o wyborze szkła i betonu architektonicznego jako podstawowych tworzyw decydujących o wyrazie przestrzennym.
##Refleksy abstrakcyjnie białej ramy aneksu-okna, powielają optycznie to co wydarza się na Placu – co widać zarówno z poziomu pasażu pomiędzy budynkiem GSW a Teatrem oraz z poziomu ulicy – akcentując miejsce jako szczególną dominantę – magnetyczną i intrygującą. Budynek Galerii Sztuki Współczesnej podporządkowuje się jej rygorowi przestrzennemu i stanowi niejako tło.  Ściany upodabniają się do posadzki. Stają się monolitem – zacierając różnicę pionu i poziomu – budują relacje drugoplanowe w stosunku do aneks-placu. Z tego powodu zespół autorski proponuje wykończenie ściany północnej istniejącego budynku GSW tym samym materiałem co posadzki placu i ścian nowego obiektu.
##Forma budynku w pewnym sensie jest również podporządkowana i stanowi obudowę, oprawę, tło dla  aneksu-okna. Obiekt Galerii jest nierzeczywisty, „zawieszony” nad Placem, przecząc prawom grawitacji, buduje największe napięcie w strefie dominanty. Przełamania bryły budynku w obrębie otworu ANEKSU PLACU tworzą optyczną iluzję zakłócając perspektywę – spłycając głębokość Placu, generując refleksy, będąc w ścisłej relacji z eksponowanymi obiektami oraz ludźmi na Placu.
##Obniżenie geometrii stropu otworu aneksu-okna w jego środkowej strefie prowokuje do dotknięcia, podpierania, wciągając uczestników przestrzeni w grę, interakcję z architekturą. Styk z istniejącym budynkiem GSW jest „delikatny”, wizualnie niematerialny. Bryła nowej części zbliża się do północnej ściany Galerii ale jej nie dotyka. Połączenie funkcjonalne odbywa się za pomocą szklanego łącznika na poziomie +1. Łącznik wykorzystuje szkło jako materiał konstrukcyjny, minimalizując swoją obecność w widokach zarówno z placu jak i z ulicy. Sale ekspozycyjne nawiązują wizualnie do przestrzeni aneksu-placu. Cytują jego wyraz przestrzenny, podejmując grę w pozytyw – negatyw. Otwarte okno placu zamyka się, tworząc we wnętrzu sale ekspozycyjne kształtowane jako rodzaj abstrakcyjnych opakowań – „pudełek na sztukę”. Konsekwencją cytatów z aneksu jest utrzymanie charakteru białych, prześwietlonych, połyskujących i generujących odbicia płaszczyzn – ścian i posadzek – neutralnego tła ekspozycji.